چهار شمع  

چهار شمع به آرامی می‌سوختند و با هم گفتگو می‌کردند

محيط به قدری آرام بود که گفتگوی شمع‌ها شنيده می‌شد

اولين شمع می‌گفت: من «دوستی» هستم اما هيچکس

نمی‌تواند مرا شعله‌ور نگاه دارد و من ناگزير خاموش خواهم شد

شمع دوم می‌گفت: من «ايمان» هستم

اما اغلب سست می‌گردم و خيلی پايدار نيستم

در همين زمان نسيمی آرام  وزید و او را خاموش کرد

شمع سوم با اندوه شروع به صحبت کرد:

من «عشق» هستم ولی قدرت آن را ندارم که روشن بمانم

مردم مرا کنار می‌گذارند و اهميت مرا درک نمی‌کنند

آنها حتی فراموش می‌کنند که به نزديکان خود عشق بورزند

و بی درنگ از سوختن باز ايستاد

در همين لحظه کودکی  وارد اتاق شد

چشمش به شمع‌های خاموش افتاد و گفت:

شما چرا نمی‌سوزيد! مگر قرار نبود تا انتها روشن بمانيد؟

با گريه کودک شمع چهارم شروع به صحبت کرد و گفت:

نگران نباش! تا زمانی که شعله من خاموش نگردد

شمع‌های ديگر را روشن خواهم کرد

کودک، با چشم‌هایی که از شادی می‌درخشيدند

اميد را در دست گرفت و دوستی، ايمان و عشق را شعله‌ور ساخت

امیدوارم شمع ”اميد“ زندگی شما هرگز خاموش نگردد

تا هميشه آکنده از ”دوستی، ايمان و عشق“ باشيد